چه کنیم تا فرزندان کمرو نداشته باشیم

چه کنیم تا فرزندان کمرو نداشته باشیم؟

شاید بارها با موضوع فرزندان کمرو برخورد کرده باشید که والدینی بگویند که فرزندی دارم که از جمع گریزان است. نمی داند در حضور مردم چگونه باید رفتار کند، صورتش به شدت سرخ می شود، رفتارش در خانه و مدرسه تفاوت دارد و هیچ وقت از حق خود دفاع نمی کند. کمرویی موضوع روشنی نیست هر چه نزدیکتر به آن نگاه کنیم تنوع بیشتری در آن دیده می شود. در نتیجه قبل از آن که درباره نحوه مقابله با آن فکر کنیم، باید از مضمون کمرویی شناخت بیشتری داشته باشیم.

کمــــرویی چیست؟

کمرویی، صفت فردی است که به خاطر ترسویی، احتیاط کاری و عدم اطمینانش، نزدیک شدن به آن مشکل است. فرد کمرو آگاهانه از برخورد با اشخاص یا چیزهای مشخص یا انجام کاری همراه آنان بیزار است. در گفتار یا کردار خود ملاحظه کار است، از ابراز وجود بیزار است و به طور محسوسی ترسوست. امکان دارد فرد کمرو کناره گیر یابی اعتماد و یا از خمیر مایه دیگری باشد: شخصیتی پرسش انگیز، بی اعتماد و مشکوک. فرهنگ لغت، کمرویی رابه عنوان ناراحت بودن در حضوردیگران تعریف می کند.

ولی به نظر نمی آید که این تعریف مطلب زیادی به آن چیزی که عموما درباره کمرویی می دانیم اضافه کند هیچ تعریف واحدی کفایت نمی کند. چون کمرویی برای افراد مختلف دارای معانی متفاوتی می باشد، کمرویی شرایط پیچیده ای است که اثر مختلفی بر جای می گذارد از ناراحتی مختصر تا ترس بی مورد از مردم و روان رنجوری حاد.

دلایل کمرویی

کمرویی دلایل گوناگونی دارد برخی از آنها عبارتند از:

  • مقایسه کودک با دیگران
  • آرمان گرایی والدین و یا جامعه
  • وجود فرد کمرو در خانواده مانند والدین و پرستار و الگوگیری کودک از او
  • طلاق یا مرگ یکی از والدین
  • تحقیر کودک در خانه و مدرسه
  • نقل مکان های مکرر خانواده
  • برچسب کمرویی بر کودک زدن و تلقین کمرویی به او
  • تجارب منفی کودک در موقعیتهای مختلف
  • توقع بیش از حد از کودک داشتن

راههــــای پیشگیــــری ازکمــــرویی در کــــودکان:

خجالت در بیشتر مواقع زمانی در کودک بوجود می آید که او در زندگی خانوادگی خود تکیه گاه امنی ندارد تا با اطمینان و اعتماد به آن، شخصیت خودش را ثابت کند. همین کمبود موجب می شود که کودک شما از تجربه کردن وقایع تازه و عجیب دور کند. امکان دارد شما اظهار کنید که من چند فرزند دارم، ولی چرا فقط این یکی کمرو شده؟ توجه داشته باشید حتی در یک خانواده که نحوه تعلیم و تربیت در آن یکسان است همه افراد بهره یکسانی از آن نخواهند برد. پس اگر متوجه کمرویی فرزند خود شدید، به هیچ وجه او را با فرزندان دیگر مقایسه نکنید.

این را میدانید :  بیمای پسوریازیس چیست؟

همچنین نباید رفتار و کردار او را تایید کنید مثلا بگویید: آفرین چه دختر ساکتی! و یا او بچه بسیار خوبی است، همیشه گذشت می کند. بدانید که کودک شما مثل شاخه نورس وتری، دردستان قدرتمند شما می باشد. پس با فرزند خود در کمال دقت و ظرافت رفتار نمایید، زیرا کمرویی و یا برعکس اعتماد به نفس او، در خانواده شکل می گیرد.

ابتکـــارات کـــودک را دست کم نگیـــرید.

به کارهای کودک خود بها بدهید و بدانید که او در حد توان خود توانسته کارهایی هر چند کوچک را انجام دهد. نکته مهم آن است که او به خود و به نیروی خود اطمینان پیدا کند و نتایج کارهای خویش را بسنجد. تجربه اندوزی فعلی اوست که اساس رشدش را در آینده فراهم می کند. از گفتن جملات هشدار دهنده مثل: مواظب باش و یــا حواست را جمع کن خودداری کنید و به جای این تلقین های منفی، محیط او را از عوامل خطرزا تخلیه کنید.

از کـــودک خود توقـــع انجام کارهای محــــال را نداشته باشید.

همواره سعی کنید انجام کارهایی را از کـــودک درخواست نمایید که می دانید ازعهده آنها برمی آید. و مثلا اگر در دوره تـــرس های کودکانه است از او نخواهید که در استخــری از آب بپرد و یا به زیرزمین تاریک برود.

کشــف عوامــــل جاذب

به کـــودکان در کشف هر چیز جذب کننده ای که دروجودشان هست کمک کنید و از امروز به تعریف کردن از فـــرزند خودتان به خاطر تمام چیزهای جذب کننده ای که در اعمال و وجود او می یابید، بپردازید.

احساس لــذت درتنهایـــــی

ترتیبی بدهید که کودکان به هنگام تنهایی باخودشان راحت باشند. تنهایی، هنگامی به عنوان ابزاری برای برقراری ارتباط با خود انتخاب می شود می تواند تجربه ای مثبت باشد. این به آن معناست که مکان هایی اختصاصی و اوقاتی فردی در اختیار کودک شما قرارداده شود. همچنین به آن معناست که زندگی کودک را با فعالیت های گروهی برنامه ریزی شده پرنکنیم. بنابر موقعیت حتی به آن معناست که کودک را به انجام فعالیت های انفرادی مثل پیاده روی در اطراف منزل، رفتن به موزه وسینما، یا کودکان بزرگتر را به گردش در پارک تشویق کنیم.

این را میدانید :  5 علامت برای تشخیص زود هنگام بیماری اوتیسم

تـــولد نـــوزاد جدید

تولد نوزاد جدید همواره با واکنش های خاصی از جانب کودک بزرگترهمراه بوده است. تنها راه درمان دراین موقعیت، عبارت است ازسهیم کردن اودرمراقبت از نوزاد وبدترین روش آن است که مثلا مانع ازدست زدن اوبه نوزاد بشویم. به خصوص درروزهای اول تولد در مقابل کودک ارشد به ناز و نوازش نوزاد نپردازیم واین کارراحتما درغیاب کودک بزرگتر انجام دهیم.

زیاد از حد نگــــران فــــرزند خود نباشید.

اگر ترس و نگرانی شما در مورد فرزندتان زیاد از حد باشد، ناخودآگاه این ترس را به کودکتان نیز منتقل می کنید. اگر این روش را ادامه دهید، امکان عمل و ابتکار را از او می گیرید. سعی کنید همه چیز را از قبل برای آماده نسازید، بلکه به او کمک کنید تا بتواند در برابر موقعیت هایی که احتمال خطر در آن می رود عکس العمل مناسبی نشان دهد. درضمن سن و سال او را از یاد نبرید و او را به انجام کارهای ساده تشویق کنید که از هر عامل دیگری در تصحیح رفتارش مناسبتر است.

حس قبــــول مسئولیت را در کـــودکان تقـــویت کنید.

به کودکتان یاد بدهید که مسئول کارهای خودشان باشند. کودک را تشویق کنید که درمقابل دیگران نیز مسئول باشند، البته نه فقط در کمک کردن به افراد سالمند برای عبور از خیابان، بلکه در کمک کردن به خواهران و برادران در انجام کارهای خانه، کمک به شما در زمان ناراحتی یا کمک به همکلاس هایی که نیازمند یاری می باشند.

کــــــودک را از شکست نتـــرسانید.

بروز برخی اشتباهات را مجاز بدانید و بگذارید کودک با صرف وقت کافی متکی به نفس ترشود. کودکان کمرو به دلیل اضطراب ناشی ازشکست در کار یا انجام نادرست عملی از انجام هر کاری می ترسند. به کودکان بیاموزید به استقبال مخاطرات حساب شده بروند و شکست را متحمل شوند.

این را میدانید :  پوسته شدن انگشتان دست و علت آن (بخش دوم)

کـــودک را از مدرســـه نتــــرسانید.

وارد شدن به مدرسه را دروازه داخل شدن به اجتماع فرزندتان بدانید و هر ترس و تردیدی را از دل دور کنید. کودک را با تنبیهات احتمالی مدرسه نگران نکنید. توجه داشته باشید که کودک در صورتی این قدم های اولیه را با موفقیت برخواهد داشت که والدین با عقل وتدبیر، اورا آماده این کار ساخته باشند. سعی کنید او را به حال خود بگذارید تا تجارب تلخ و شیرین این ایام را خود تجربه کند و بیش از حد نگران او نباشید.

کـــودکان را وابستـــه به خود نکنیــــد.

فرزندان یا شاگردان خود را صرفا به خاطر اینکه بهتر می توانید آنان را تحت کنترل یا سازماندهی در آورید، تشویق به وابستگی نکنید. وابستگی مانند شکلات کشی است، هرچند مزه آن خوب است اما همیشه در آخرکار، به دندان شما می چسبد.

عــرصه بـــرخوردهای کـــودک را با محیط خارج گستــــرش دهید.

شـــرایطی به وجود آورید که کودکان نحوه استفاده از معلومات کودکان دیگر را، به عنوان یک منبع فرا بگیرند و از یکدیگر کمک بخواهند و به یکدیگر کمک کنند. هدف، تمرین و تشویق همکاری، اشتراک مساعی و دوستـــی برای ایجاد یک جامعه دمــــوکراتیک است. علاوه بر آن بازی ها و اسباب بازیهایــــی که به دو بازیکن یا بیشتـــر نیاز دارند باید بــرای تقویت بازی اشتـــراکی در دسترس باشند.

نـــوازش، اطمینـــان و عطـــوفت

سعی کنید فرزندان خود خصوصا فرزندان کمرو را قدری بیشتر نوازش کنید. تماس جسمانی باعث می شود که کودک احساس طرد شدن نکند. این کار احساس رضایت را در او ایجاد می کند و واقعیت وجودی او را مورد تأیید قرار می دهد.

کلام آخر

والدین محترم بدانند که دستورالعمل هایی که ذکر شد، بسیار ساده و عملی است. با این حال اگر باز هم احساس نمودید که فرزند کمرویی دارید، هرگز مایوس نشوید و خود را نبازید، بهترین کار این است که کار را به کاردان بسپارید و از کارشناسان متخصص کمک بخواهید. در ضمن سعی کنید که رفتارتان کاملا طبیعی باشد. در این صورت کودکان هم آرامش خاطر پیدا می کنند و روند درمان به سرعت پیش خواهد رفت.